Zmarł św. Grzegorz Wielki, papież

Św. Grzegorz I Wielki (ur. ok. 540, zm. 12 marca 604), papież, którego pontyfikat przypadał w okresie od 3 września 590 do 12 marca 604. Z pochodzenia był Rzymianinem i arystokratą. Jego prapradziadkiem w linii prostej był papież Feliks III (483-492), zaś dalszym krewnym papież Agapit (535-536) Oboje z jego rodziców - Gordianus i Silvia - zostali po śmierci kanonizowani. Trzy ciotki były zakonnicami, z których dwie wyróżniały się nadzwyczajną pobożnością. W 30. roku życia był pretorem Rzymu, dwa lata później (w dniu śmierci ojca) wycofał się z polityki i zamienił swój dom w klasztor benedyktyński. Regularnie pościł, czym do końca życia zrujnował sobie zdrowie. Osiem lat - od 578 do 584 roku spędził jako wysłannik Kościoła katolickiego w Konstantynopolu. Wybrany na papieża 3 września 590 roku. Wybór ten przyjął z niechęcią, gdyż wolał życie kontemplacyjne, którego potrzeba nurtowała go od wczesnej młodości. Dążył do ustanowienia prymatu Kościoła rzymskiego nad wschodnim. Podjął pertraktacje z Longobardami, ratując Italię przed całkowitym wyniszczeniem. Szukał zbliżenia z Germanami, przyczynił się do chrystianizacji Anglii. Według tradycji dążenie do chrystianizacji Anglii było związane z przeżyciem jakie miał papież jeszcze przed rozpoczęciem swojego pontyfikatu. Ujrzał pewnego dnia niewolników na targu i zapytał się jednego z nich skąd są. Ten odpowiedział że z Brytanii. Na wieść, że lud ten jest nieschrystianizowany, przeraził się. Zadał mu następnie pytanie – kim są, i słysząc odpowiedź Anglowie był przekonany ze słyszy aniołowie. Na pytanie o dokładną lokalizacje kraju, usłyszał Deira, zmienił sobie na De ira – wybawieni od gniewu Bożego i powołani do miłosierdzia. Na pytanie jak nazywa się władca prowincji usłyszał Aella (pierwszy władca Deiry od około 506 roku), zmienił sobie na Alleluja. Po tym spotkaniu postanowił przeprowadzić misje do tego kraju. Pomysł papieża był niezwykle nowatorski, ponieważ do tej pory kościół zajmował się tylko umacnianiem struktur u ludów już nawróconych, a inicjatywę w szerzeniu wiary pozostawiali władcom bądź gorliwcom. Właśnie od czasów Grzegorza I stolica apostolska przejmuje przewodnictwo w kwestii misyjnej. Opracowano całą „teologie misyjną”, w której chodziło o to, aby stworzyć Królestwo Chrystusa na ziemi poprzez głoszenie ewangelii u pogan. Grzegorz sam chciał podjąć misje chrystianizacyjną jako pomysłodawca, jednak objęcie przez niego Stolicy Apostolskiej pokrzyżowało te plany. Wysłał wiec do Brytanii przeora swego klasztoru Augustyna, który ochrzcił Bretwalda (króla anglosaskiego) Aethelberta I. W 601 roku ustanowił Augustyna arcybiskupem Canterbury. Zostawił po sobie 35-tomowy komentarz do Ewangelii św. Jana, pod tytułem Moralia, a takze stworzył nowoczesną formę mszału. Zaangażował sie też silnie w organizację klasztorów wg reguły Benedykta z Nursji. W 593 Grzegorz I rozwinął naukę o czyśćcu, czyli miejscu, gdzie dusze zmarłych cierpią, dopóki nie spłacą długu lub nie zostaną wykupione przez ofiary żywych. Rozwijał również naukę Ewagriusza z Pontu, a później Jana Kasjana o grzechach głównych. W roku 600 wprowadził łacinę jako jedyny język używany w trakcie nabożeństw. Od księży wymagał przestrzegania ścisłego celibatu. Niezadowolonych z nowego ładu pozbawiał urzędów. Szczególnie ostro wypowiadał się przeciw klasztorom, do których kobiety miały bezpośredni dostęp. W 1298 roku został ogłoszony przez papieża Bonifacego VIII doktorem Kościoła.

Zmarła św. Justyna Francucci Bezzoli

Kanonizacja Ignacego Loyoli i Franciszeka Ksawerego

Zmarła bł. Aniela Salawa

Aniela Salawa (9 września 1881 Siepraw - 12 marca 1922 w Krakowie), polska błogosławiona Kościoła katolickiego. Pochodziła z podkrakowskiej wsi Siepraw, była córką kowala. Wraz ze swoim licznym rodzeństwem (łącznie dwanaścioro dzieci z dwóch małżeństw ojca) została wychowana w duchu głęboko religijnym. W 1897 podjęła pracę pomocy domowej w Krakowie. Pracowała w kilku domach, najdłużej - ponad 11 lat - w domu adwokata Fischera. Jednocześnie była blisko związana z Kościołem, uczęszczała na nabożeństwa u redemptorystów i franciszkanów, pomagała m.in. w dekoracji kościołów. W 1900 wstąpiła do Stowarzyszenia Sług Katolickich w Krakowie (tzw. "Zytki") i współpracowała z tą organizacją do końca życia. W 18. roku życia złożyła śluby czystości, od 1903 przyjmowała codziennie sakrament komunii; 15 maja 1912 rozpoczęła nowicjat Trzeciego Zakonu Św. Franciszka (tercjarze) i złożyła przysięgę w sierpniu 1913. W okresie I wojny światowej pomagała rannym żołnierzom i jeńcom wojennym. Jednocześnie pogorszył się znacznie jej stan zdrowia; w 1922 zmarła w opinii świętości. Została pochowana początkowo na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w 1949 jej zwłoki spoczęły we Franciszkańskiej Kaplicy Męki Pańskiej. Prowadzona przez franciszkanów dokumentacja życia Anieli Salawy oraz uzdrowień przypisywanych jej wstawiennictwu stała się podstawą wszczęcia procesu beatyfikacyjnego. 13 sierpnia 1991 papież Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną podczas mszy w Krakowie.